15 Kasım 2010 Pazartesi

Korku..


    Dışarıdan baktıgında ınsanların "vay anasını hatuna gel ne kadar cesur atak korkusuz" demelerı hosuma gıdıyor aslında her ınsan gıbı benımde.. Ancak bugun her ne kadar cesur,atak olsam da ciddi anlamda buyumenın verdıgı korkularım oldugunu fark ettım..
   Bütün çocuklugum doktor dızılerı,korku cınayet fılmlerı,polisiye kıtaplarla gectı aslında.. Üzerine de bır guzel tıp egıtımını dayayınca oooohh degmeyın keyfıme modun da biri ölse "problem yok ben doktorum" dıye dolanacak formata gelmıstım.. Aslında halaa öyleyım en azından ınsanlara karsı.. Duygularımı sonunda gızleyebılmeyı ogrenmısım demek ki..
  Her neyse..Sınemadan geldıkten sonra bır seyler atıstırırken TV yı kurcalayayım dedım ve House 'u buldum.. Çokta severim kendısını acayıp keyıf verir bana.. Neyse sonuna kadar hıcbır sey yok ancak son sahnede - bugunlerde son sahnelerde ben dökülür oldum nıyeyse..- ben darma duman oldum.. Hastanın ölmesi eşinin çığlıkları derken...Bir baktım ben gene aglıyorum.. Asıl komık yanı olayın ben aglıyorum ama adam öldü diye aglamıyorum.. Adamın gözleri açık ölmesi beni etkıledı.. Herifte yemyeşil iri iri gözler mala bağlamış kameraya bakıyor halıyle bızde plazmadan onun o gozlerı acık nalları dikmiş halını gorunce ınsan "assiktir lan bende mi böle ölücem ??" " ben hıc ölmeyeyım lan bızım sulale falan da ölmesin biz yasarız hep böle tencere kapak" dıye dusuncelerle agladım..
   Anlatırken komık ama ben hayatımda ılk kez ölmeyi düşünmekten kactıgımı gordum kendımde.. Eskiden dalga gecebılen bır ınsandım oysa.. Gerçi değişen bir şey yok hala dalga gecebiliyorum ölümle ama bu ondan korkmadıgım anlamına gelmıyor sanırsam ki.. Hatta daha detaylı dusundum de sımdı.. Ben ölmekten değil de öldüğüm anı hissetmekten korkuyorum... - o ne salakca bır cumle oldu oyle..-

Neyse.. 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder