8 Aralık 2010 Çarşamba

uyanmak istemedim bu sabah..

Hani bazı insanlar vardır hayatlarımız da birden bire ayrılmak zorunda kalırlar aramızdan..
İstemezler aslında gitmeyi..ama gitmeleri gerekir.. ve siz hiçbir şey yapamazsınız..

Bütün çocukluğum boyunca en iyi arkadaşım dedemdi.. Benimle oynar parka götürür..Parkta bile yaşına başına bakmadan kayardı benimle..O zamanlar içine kapalı pek fazla kişiyle konuşmayı sevmeyen bir çocuktum.. Dedem hep "insanlardan kaçma.. Konuş onlarla sen çok çok güzel bir kızsın.. Seninle arkadaş olmak isteyeceklerdir eminim güven bana" derdi.. Bense hep annemler onun hasta olduğunu söyledikleri,evin köşelerinde ağladıklarını bir çok kez gördüğümden korkardım ben başkasıyla oynarsam; o olmadan yatağa girer de uyursam beni bırakıp gider diye..

O pijamalarını giyerdi.. Gelirdi salona biri de olsa evde o giyerdi yine de pijamalarını.. Anlardım ki uyku vaktim gelmiş.. Tutardım elinden giderdik yatağa.. "Hadi bakalım..Uyu ki parka gidelim sabah bak ben gözlerimi kapattım" derdi beni kandırır uyuturdu.. Sonra kalkıyormuş tabii yataktan ama bunu büyüdüğümde annemden öğrenmiştim.. Yine de ben uyumadan hiç kalktığını hatırlamıyorum yanımdan..

Üç tekerlekli bisikletim vardı.. Önüne ip bağlamıştı dedem.. Bir çubuk kraker ve bir meyve suyu tıngıra mıngıra parka giderdik dedemle.. Tek tek krakeri bana verir meyve suyumu içirirdi.. Hayatta geçirilebilecek en güzel çocukluktu onun yanımda olduğu yıllar..

Sonra birgün... Bir gece çok rahatsızdı.. Annem izin vermedi dedemle yatmama.. Anneannemle yatmaya zorladı beni.. Artık nasıl ağladıysam dayanamamış dedem "benimle uyuyacak" demiş de almış yanına.. Tek hatırladığım o kadar sıkı sarılmışım ki ona "gitme" der gibi.. Bir kaç dakika sonra anneannemin feryatlarıyla annemin beni dedemin yanından alıp ağlayarak arka odaya kapattığını hatırlıyorum... Herkes ağlıyordu..Bütün ev doldu.. Herkeste her yerde feryatlar vardı.. O gitti.. Bana "gitmeyeceğim" dedi ama gitti..
4.sınıfa kadar kimseyle çok konuşmadım.. Hep onun yerini çalmak isteyecekler o da bana küsecek sanıyordum.. O kadar başkaydı ki parka annemle gidince bile keyif alamıyordum..Canım gitmek istemiyordu..

Sonra ben büyüdüm.. Hani bazı insanlar vardır hep ayrıldığı gibi kalırlar hayatınızda.. Gitmiştir, ama siz "beni bıraktı gitti" diye şuçlayamazsınız bile onları.. Çok kızarsınız aslında.." Adil değil bu.. Gitmemeliydi.. Nasıl izin verdim" diye suçlarsınız kendinizi ama kızamazsınız işte.. Her saniye orada yanınızda olduğunu hissedersiniz.. O hiç "ölmedi" aslında.. Her saniye yanımda..

Bu sabah.. Gerçekten kötü mü iyi mi diye kavrayamadığım bir rüya ile uyandım.. Keşke uyanmasaydım.. Gözlerimi açmasaydım biraz daha kalsaydım.. Ah nasıl suçluyorum kendimi... Anlatamam size..
Eskiden babamın mazda beyaz bir arabası vardı.. Haftasonları gezmelere giderdik.. Bir park vardı.. Çok çok sevmiştim.. Hatırlayamıyorum adını; sabah anneme sordum o da hatırlamadı babama sormam gerek.. Neyse o parka yine beyaz mazda ile babam direksiyonda annem yanında ve ben gidiyoruz.. Kardeşimde annemin kucağında..

Parka giriyoruz..Yürürken sanki onu bekliyormuşum gibi.. "Dedem işte orada" diye bağırıp atlıyorum boynuna.. O kadar aynı ve gerçek ki.. Yürüyüşü, boy,saçları... Sarılışı.. Ses tonu..

Yalvarıyorum resmen.. "Ne olur gitme bırakma bizi dede..Yalvarırım sana gitme" diye ağlıyorum.. "Aa-aa benim kızım niye ağlıyor bakayım.. Buradayım dedecim gitmicem bir yere.. Ne kadar büyümüşsün sen öyle." dedi... Nasıl sarıldımm.. Sarıldımm.. Oradaydı yemin ederim size.. O kadar gerçekti ki.. Rüya olduğunu düşünemedim bile gözümü açtığımda orada olacak ve ben "dedemmm" diye atlicaktım boynuna..Gözümü açtım ve o gitti... Amacım yemin ederim sadece sarılmaktı.. Bir kez daha.. Sadece bir kez.. O kadar ihtiyacım vardı ki... O kadar özledim ki onu.. Son kez daha sarılsaydım... Ama o gitti..

Gitmeyeceğini söylemişti... Yine gitti...

3 yorum:

  1. gitmek istemezler ama giderler.ve geri getirecek hiçbişe yoktur...acıttı.

    YanıtlaSil
  2. Ne mutlu sana ki böylesine güzel bir mazi rüyalarda bile olsa halen yaşamakta..

    YanıtlaSil
  3. insanın elinde olmaz bazen gitmek. İstemese bile bazı şeyler alır götürür onu. Çok özlediğin zamanlarda karşına çıkarır arada başka diyarlarda. Mesela rüyalarında. Sevilir o insanlar. Hem de çok sevilir. Dışarıdan bakıldığında belki o kadar değilmiş gibi gözükür ama bazen onun yokluğunu düşünmek bile acı verir insana. Hele ki rüyada varlığını görüp gözünü açtığında yokluğunu hissetmek üzer her zaman insanı. Son derece güzel olmuş , evet.

    YanıtlaSil