13 Ocak 2011 Perşembe

Çocuk olmak..


Aşkın ve sevginin en temiz en saf halleriydi çocukken sahip olduklarımız..
Seni Seviyorum derken bir utanma sıkılma haline girerdik..
Hayatımızın aşkını bulana kadar söylemeyecektik o iki kelimeyi..
Derken büyüdük..
Bu sefer kimi sevdiğimize kimi istediğimize çoğu zaman biz bile emin olamaz olduk..
O utangaç haller, çekinmeler, yavaş yavaş kaçamak yaşamalar geride kaldı..


Dinlediğimiz masallar hiç bitmesin isterdik..
Sonu gelmesin..
Ve biz hep başrole kendimizi koyalım isterdik..
Şimdi ise kendimiz yazıyoruz kendi hikayelerimizi..
Başrollerini kendimizin oynadığı,mükemmel olamayan hikayelerimizi..


Çocukken süper kahraman olup kurtardığımız gibi kurtaramaz olduk şimdiler de kendi hikayelerimizi..
Artık güçlü değil miyiz eskisi gibi?
Yoksa cesaret mi asıl sorun?
Ya da biz?
Güvenmiyor muyuz artık kendimize?


Şimdi kapatıyorum gözlerimi..
Hepiniz.. Hepiniz sakladığınız o çocuğu bulun..
Biliyorum sizde benim kadar özlediniz kendiniz olmayı..
Çocukluğunuzu...
En sevdiğiniz oyuncağı..
Anılarınızı..
Dizinizdeki yaraları..
Hadi sayıyorum..

Oldu mu?


Heeey..
Yakalayın o balonlarııı..

4 yorum:

  1. ohh ohh ne güzel içimde bi kıpraşımlar oldu.. böyle küçük küçük gülücükler falan :) çok güzel olmuş ellerine sağlık.. -gundi-

    YanıtlaSil
  2. "dahi" anlamındaki bağlaç "de" ayrı yazılır

    YanıtlaSil
  3. halının desenini ezbere bilmektir çocuk olmak.
    -gözlerimi kapattığımda hissettiğim sonsuzluk,

    YanıtlaSil