27 Ocak 2011 Perşembe

Evde Tek Başıma Son Gece.


Izmir de son gecem çok garip geçiyor. 
Bir yandan bulaşıkları yıka,banyoyu sağ solu kontrol et.
Diğer bir yandan eksiksiz bavulu topla. 
Şimdi baktım da..
Ikı bavul gıdıcem sanırım Istanbul'a.
Gerçi bu sefer otobusle gıdecegım ıcın cokta sorun degıl bence bu.
Her neyse.. 
Bugunku sınav fena degıldı.
Daha kotu gecmesını beklıyordum ama guzel gecti..
Yarın 3 sınavım daha var.
Düşünmek bile istemiyorum sanırım şu anda onları.
Hala bavul toplamalarım bitmedi.
Düşünüyordum da....
Her insan hata yapabilir ancak benim kadar çok yapanı yoktur sanırım..
Şu anda inebileceğim en dip yerdeyim.
Yukarı doğru çıkmaya çalışacak gücüm bile kalmadı sanırım..
Aslında çıkmak gelmiyor içimden..
Sadece kendimle kalayım..
Kendimi dinleyeyim..
Belki eski,sevdiğim beni nasıl yok ettıgımı o anlatabılır bana..
Çünkü ben..
Annemle piano'ya gidip dans etmeyi, Kardeşimle resim yapıp parkta çocuk olmayı, Birtan' la caddeye cıkıp fotograf cekmeyi, Görkem'le sinemaya gitmeyi, Gökçe'yle Jalopy de kız kıza dedikodu yapmayı, Uğur'la Taksim de nereye gittiğimiz belli olmadan dolaşmayı, Meriç'le gecenin bir yarısı çıkıp motor turu atmayı, Evrim'le yemek yapmayı, Anneannemin dırdırlarını.. 
Ait olduğum her şeyi özledim..
Evet hata yapıyorum.
Iste tam da burada.
Sofyadayken her geldığınde deli gibi herkese zaman ayıran dağılacak dereceye gelse bile hiç kimseyi kırmayan bir ben vardı..
Şimdi çoğu ile ilgilenmeyen umursamaz bir ben varım.
Prensiplerini siktiriboktan egoları için yıkan bir ben varım.
Önceliklerini unutan bir ben varım.
....
Şimdi bavulumu kapatırken, yaptığım bütün hataları da kapatıyorum.
Hayır unutmuyorum.
Yok da saymıyorum.
Bundan buyuk dersler aldım.
Sımdı ne kadar yorgun halsız olsam da hayatımı kurtarmalıyım artık.
Kayıplarla..
Kazançlarla..
Hayatımı kurtaracağım...
Kurtarmak zorunda olduğumu biliyorum..
Bu bir dipten kurtulma çabası değil ama.
Dipte kalmaya devam edeceğim..
Istanbul'da olduğum 3-3.5 hafta boyunca olabildiğince her şeyden soyutlayarak kendimi..
Sadece düşüneceğim..
Suyun en dibinde..
Nefesimi tutup..
Içimden saymak yerine..
Kendimi dinleyeceğim..
....
Neyse..
Kendime bu kadar nutuk yeter..
Bunlara henüz var iken önümdeki önceliklere bakarak başlayabilirim sanırım düzene sokmaya hayatımı..
Şimdi gidip bavulumu ve hatalarımı kapatmalıyım..
Yarın girmem gereken 3 sınav olduğunu da unutmayayım da oturup biraz çalışayım.. 

O değil de serinin sonuna gelmeseydik bu yazının başlığı, "And finally, last night in Izmir" olacaktı.
-Yazmasam içimde kalırdı.-

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder