28 Mart 2013 Perşembe

Hi, i care!



Bir dolu soru işaretleri ile dolu beynim.
Resmen her şeyi bir kenara bırakıp neden niçin diye sorgu sürecine geçmiş durumda.
Hiçbir soruya cevap veremeyecek kadar da yorgunum aslında.
Sanırım İzmir beni yok etmeye başladı yine.
Her geçen gün biraz daha dibe biraz daha dibe...
Yaptığım her şey..
Çalışmalarım..
Çabalarım..
Hepsi boşa gidiyormuş gibi geliyor.
Bir kaç gündür artık sorduğum ve yanıtını aradığım soru "kimim ben?" üzerinden gidiyor.
"Neden buradayım ve ne yapıyorum?" sorularına yanıt arıyorum.
Bulabiliyor muyum derseniz, buluyorum esasında.
En azından tıp okurken ki gibi pişmanlıklarım yok.
Yine de o kadar çok yorulmuşum ki artık mücadele etmek adına kendimde güç dahi bulamıyorum.
O eski hayalleri olan ben kalmadı..

Durduk yere ağladığın bir süreç vardır ya çok dolarsın kimse seni anlamaz.
Heh işte tam da o döneme girdim bir kaç gündür bir de.
Sorguluyorum kendimi hiç mi bir şey yolunda gitmez?
Hiçbir şeyin mi karşılığı olmaz ya?
Hiç mi takdir yok?
Hani bazen düşünüyorum da İstanbul resmen bir melek kalıyor İzmir'in yanında.
İnsanlar olaylar tepkiler idealler yapılanlar çözümler problemler...

Tanrım! Bitsin artık şu okul.
Sadece mezun olmak istiyorum.
O kadar çok yoruldum ki..
Evimi, yatağımı, sarılıp sorgusuzca ağlayabildiğim annemi özledim ben.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder